ਬਲਤੇਜ ਸਿੰਘ ਦਾ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਡਰੱਗ ਮਾਮਲਾ ਮੁੜ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਸਾਏ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ

ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਬਲਤੇਜ ਸਿੰਘ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਡਰੱਗ ਤਸਕਰੀ ਨੈੱਟਵਰਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਬਲਤੇਜ ਸਿੰਘ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰਵਜਨਕ ਪਹਿਚਾਣ ਸਤਵੰਤ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਇੰਦਿਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਕਾਤਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਦੇ ਭਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੋਈ ਹੈ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵੱਡੇ ਮੈਥਐਮਫੈਟਾਮਾਈਨ ਤਸਕਰੀ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ 22 ਸਾਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ ਕਿ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਪੱਧਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਕਿ ਇਸ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਇਤਿਹਾਸ ਮੁੜ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਜਨਤਕ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸਦਾ ਲਈ ਗੁਪਤ ਰੱਖਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਹਨੇਰਾਮਈ ਸੰਬੰਧ ਦੁਬਾਰਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇ।

ਇਹ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਮੋਟਾ ਅਪਰਾਧਿਕ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਇਹ ਜਾਂਚ ਮਾਰਚ 2023 ਵਿੱਚ 21 ਸਾਲਾ ਏਡਨ ਸਗਾਲਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਬੀਅਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਈ ਗਈ ਤਰਲ ਮੈਥਐਮਫੈਟਾਮਾਈਨ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਤਸਕਰੀ ਜਾਲ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੀਅਰ ਦੇ ਕੈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਥ ਲੁਕਾ ਕੇ ਭੇਜੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਾਂਚ ਦੌਰਾਨ 700 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਥਐਮਫੈਟਾਮਾਈਨ ਬਰਾਮਦ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇਕੱਲੀ ਮੈਥ ਬਰਾਮਦਗੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਬਲਤੇਜ ਸਿੰਘ ਨੂੰ 22 ਸਾਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਗਈ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਿਮਤਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਾਹਲੋਂ ਨੂੰ 21 ਸਾਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ।

ਭਾਰਤ ਲਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਝਟਕਾ ਸਿਰਫ਼ ਨਸ਼ਿਆਂ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਦਾ ਵੀ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੰਬੰਧ ਜਨਤਕ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਅਪਰਾਧ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਇਸ ਨੇ ਉਸ ਘਾਅ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਿਆ ਜੋ ਅੱਜ ਵੀ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਿਰਾ ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕੋਈ ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕ ਵਾਲੀ ਅਬਸਟਰੈਕਟ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਆਧੁਨਿਕ ਭਾਰਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਖਦਾਈ ਟੁੱਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਗ਼ਮ, ਗੁੱਸਾ, ਅਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਨਤੀਜੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਰੱਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿਰਾਸਤ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਜੁੜਿਆ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਦਾਲਤੀ ਫਾਇਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਹ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਏ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਅਤੇ ਠੀਕ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪਲ ਨੈਤਿਕ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਿੱਖ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਢੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਉਸਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਕੋਈ ਹਾਸੀਏ ਦੀ ਟਿੱਪਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਕਥਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਥੰਮ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਅੰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸਦੀ ਅਰਥਵਿਵਸਥਾ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਸ਼ਸਤ੍ਰ ਫੌਜਾਂ, ਇਸਦੇ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਨੈਤਿਕ ਰੀੜ੍ਹ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖ ਮੌਜੂਦਗੀ ਕੋਈ ਪਾਸੇ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗਣਤੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਅਤੇ ਰੂਹ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਥੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਇਸੇ ਲਈ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਨਾਲ, ਨਾ ਮਾਫ਼ੀ ਭਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਹੜੱਪਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਾਣਯੋਗ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਦੇਸ਼ਭਗਤ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਅਸਲ ਆਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੱਖ ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਇਸਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਦਰਦ, ਵਿਗਾੜ, ਗਿਲੇ-ਸ਼ਿਕਵੇ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿਰੋਧੀ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤੀ ਕਹਿ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਅੱਤਵਾਦ ਦਾ ਅਸਲੀ ਨੁਕਸਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਚੋਰੀ ਵੀ ਰਿਹਾ ਹੈ- ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਯਾਦ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਛਵੀ ਦੀ ਚੋਰੀ। ਇਹ ਸਿੱਖ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਚੁਰਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਅਲੱਗਾਵਾਦੀ ਕਲਪਨਾ ਲਈ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਈ ਕੜਵਾਹਟ ਦਾ ਈਂਧਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਝੂਠ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿੱਖ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਚੇਤ ਹੋਣਾ ਮਾਨੋ ਭਾਰਤ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਪਰ ਸੱਚ ਇਸਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਰਾਸ਼ਟਰਤਾ ਕਦੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿੱਖ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਇਸਦੇ ਦੁਰੁਪਯੋਗੀ ਹਨ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਇੰਨਾ ਡੂੰਘਾ ਚੁੱਭਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹੇ ਦਾਅਵੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਬੂਤ ਸਮਰਥਨ ਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਣ। ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ਸਿੱਧੀ, ਨਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਹੀ ਮਾਮਲਾ ਹੈ। ਅਦਾਲਤੀ ਕੇਸ ਆਪਣੇ ਤੱਥਾਂ ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਨਾਟਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਉਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਨਤਕ ਯਾਦ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਮਾਮਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਸਾਏ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਇਥੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਰੇਖਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਕੋਈ ਕੌਮੀ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕੋਈ ਆਲਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਰਲਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਦਾਗ਼ਦਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਰ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਡੂੰਘੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰਪੋਕਪਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਅੱਤਵਾਦ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ- ਤਸਵੀਰਾਂ, ਨਾਰਿਆਂ, ਵਿਰਾਸਤੀ ਗੁੱਸੇ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਗਿਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਰਾਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਟਾ ਦਿਉ, ਫਿਰ ਕੀ ਬਚਦਾ ਹੈ? ਨਾ ਉੱਥਾਨ। ਨਾ ਇਨਸਾਫ਼। ਨਾ ਮਰਿਆਦਾ। ਜੋ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਬਾਹੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਬਾਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਠੋਸ ਹੈ। ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਸ਼ਾ ਤਸਕਰੀ ਜਾਲ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਮੈਥਐਮਫੈਟਾਮਾਈਨ ਨੂੰ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰੋਜ਼ਮਰਰਾ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਕੇ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕੈਦ ਦੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਰੋਮਾਂਚਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਝ ਵੀ ਵੀਰਤਾ ਭਰਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੁਝ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਜਿਸਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਸਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਜਦੋਂ ਨੈਤਿਕ ਗਿਰਾਵਟ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਨਕਾਬ ਪਹਿਨਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੜਨ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ।

ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਪਰਵਾਸੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਿੱਖ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਛਵੀ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੜੱਪਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹਨ: ਇੱਕ ਮਾਣਯੋਗ, ਧੀਰਜਵਾਨ, ਰਾਸ਼ਟਰ-ਨਿਰਮਾਤਾ ਭਾਈਚਾਰਾ, ਜਿਸਦਾ ਭਾਰਤ ਲਈ ਯੋਗਦਾਨ ਨਿਰਵਿਵਾਦ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸੇ ਲਈ ਖਾਲਿਸਤਾਨੀ ਤੱਤਾਂ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਣ ਦੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਿੱਖ ਪਹਿਚਾਣ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਇੰਨੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਗਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਬਲਤੇਜ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਪੱਧਰ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ ਸੁਰਖ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ। ਪਰ ਅੰਤਿਮ ਸਬਕ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ਸਿੱਧੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਭਰਮ ਦੇ ਇਸ ਜਾਲ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਸਿੱਖ ਪਹਿਚਾਣ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਮੱਸਿਆ ਉਹ ਹਾਸੀਏ ਵਾਲਾ ਗਿਰੋਹ ਹੈ ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਸ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਅਲੱਗਾਵਾਦੀ ਨਫ਼ਰਤ, ਭਾਰਤ ਵਿਰੋਧੀ ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਹਨੇਰੀ ਵਿਰਾਸਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਦਾਗ਼ਦਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਿੱਖ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਵੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਖੇਤਾਂ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਅੰਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਖਾਲਿਸਤਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਸ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਹੜੱਪਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਉਧਾਰ ਲਿਆ ਨੈਤਿਕ ਦਾਅਵਾ ਖੋਹ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਖ ਮਾਣ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਤੇ ਪਲਣ ਵਾਲੇ ਪਰਜੀਵੀ ਹਨ। ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਜਿੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕਹੇਗਾ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਘੱਟ ਥਾਂ ਬਚੇਗੀ ਕਿ ਜ਼ਹਿਰ ਪਹਿਚਾਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇ।